På tur i Seljord, møte med kollegaar i kyrkja. Triveleg, og for så vidt også rutinemessig, mtp. innhald på møtet. Noko har endra seg i meg, personleg. Eg er mest i Vest-T no, og syslar med det eg driv med, og tenker på det eg tenker på. Å kome ut av det "rommet" er tankevekkande. Til Seljord, til den større kyrkjerøyndomen, til moderne problemstillingar, så å seie. Eg er på sett og vis i kontakt med dei via medier/nett, men der er også motrøyster, og eg freistar å avgrense meg sjølv frå mykje av tematikken.
Eg var den einaste i VT-kofte der. For 30-40 år sidan var det "standard" for VT-prestar å gå i kofte, det var mest ein klisje. No er det eg som på ein del vis er ein anomali. På møtet tenkte eg: "Triveleg å vere her, på mange vis, men eg vil heim att." Mest som å kome attende til Hobbiton. Attende til skog og dyr og planter og familie og vener og bygdesoger og folkemusikk og husdyr - og tradisjonelt kyrkjeliv og bygdeliv. Dog, som i LOTR: Hobbiton kan ikkje for alltid isolere seg frå omverda, verken frå Sauron (makt) eller Saruman (teknikk).
Den større og djupare problemstillinga er i kva grad kyrkje og livssyn skal "inkulturerast" i lokal song, musikk, handverk, gardsbruk, dyrehald, arbeidsliv, kunst, natur, ætt mm. Ei klassisk problemstilling, behandla m. a. av Henri de Lubacs bok om kyrkja, m. a. Svaret er "ja" til spørsmålet om inkulturering, men på kva vis og i kva grad - samt i kva grad og på kva vis det skal vere kritisk engasjement med kulturen - er ikkje så endebeint å svare på. Dog: JA. Alternativet kan vere at det er amerikansk kultur, teknologi, marknad, NPM, kinesiske varer, liberal ideologi etc. som *i praksis* skaper kulturen.
Spørsmålstillinga er relatert til grunnspørsmålet om kva det vil seie at ein kultur og ein sivilisasjon er "kristen", d. e. også i kva grad dette er mogleg. Eller i breiare forstand: Kva som er sunn og god kultur.
Dei kristne verdiane og tankesettet er allereie djupt rotfesta i kulturen vår. Meir enn mange av oss er klar over i det daglege. Kanskje treng me auka medvit om dette, i møtet med impulsar frå andre kulturar? Eller kanskje integrerer me uansett det nye i det gamle, slik at grunnstrukturen eller rota blir bevart.
ReplyDeleteEg vil eigentleg tru det siste. Dei store verdsreligionane eksisterer som bestandige mønster i astralverda, som følgje av det andelege arbeidet som er nedlagt av menneske gjennom hundreåra og tusenåra. Men «fenomena» der kan skifte namn, t,d frå Isis til Maria (ifølgje min gode lærar).
Den viktigaste oppgåva til kyrkja måtte vere å revitalisere si spirituelle side. Slik at ho (igjen?j vert ein naturleg stad å søke til for å dekke spirituelle behov. Og kanskje må det skje botton-up istadanfor top-botton. Som ei grasrotrørsle, At denne tids vi lever i har meir sans for uorganiserte initiativ, enn velorganiserte autoritetar (Ref overgang frå Fiskeme til Vannmannens tidsalder).
Elles er det interessant korleis du opplever Seljord. Her har vel også dyrsku’n sett varige spor i vårt kollektivt underbevisste. Ein stad for å hsuste nye inntrykk gjennom mange generasjonar (og noko ein sakna når det var stopp under korona).
Sjølv fekk eg eit litt lengre opphald enn planlagt i Sápmi. Ein veldig annleis kultur. I landet på landets vis, heiter det seg. Ser fram til å komme meg heim snart, trass nydelege haustfargar og kjær familie. Mykje visdom i ordtaket: «borte bra, men heime best».
Helsing Gunhild
Ein sunn og god kultur må med andre ord også ivareta/støtte opp under våre spirituelle behov. Her har kyrkja ei viktig rolle å spele, og altså etter mitt syn eit utviklingspotensiale.
ReplyDeleteEit godt eksempel er korleis DnK forholder seg til Pride. I iveren etter å vere politisk korrekt og please, kan det verke som DnK har gløymt hovudoppgåva si. For kva plass har syndsbekjennelsen i Pride-toget? Enten målet er å kjenne stoltheit i snever eller vid forstand, vert vel resultatet det same: Me vert blinde for våre eigne manglar, og rimeleg «sjølvforsynte». Kven treng vel nåde, når ein heller kan gå i eit Pride-tog? Dette handlar ikkje i hovudsak om kor vidt det er synd eller ikkje å vere «skeiv». Men om at grunnvilkåret for oss alle er at me er syndarar (ein kan like gjerne argumentere for at heile samfunnet vårt har karikert/forvirra forhold til kjønn, som i like stor grad kjem til uttrykk i heterofile relasjonar- ved at me stadig bommar på målet, dvs. syndar).
Ein måte å «filtrere» medvitet sitt på, kan vere å bruke ein rosenkrans og be Jesusbønna « Herre Jesus Kristus, forbarm deg over meg (oss), ein syndar (syndarar)». I det heile verkar det på meg som at katolikkane har fleire potente hjelpemiddel, enn vår reformerte lutherske kyrkje. Så kanskje treng me å «låne litt»/bli meir økumeniske (eller sameinast på tvers av gamle skiljeliner).
I Vårt Land har det stått at ein vurderer å kutte ut gudstenester dersom det er få som møter. Denne innfallsvinkelen viser vel at det andelege arbeidet som går føre seg på gustenester ikkje verdsetjast særleg høgt. Utover kva den einskilde frammøtte måtte få ut av det. Eit interessant tankeeksperiment hadde vore korleis samfunnet vårt hadde vore utan alt dette regelmessige andelege arbeidet iform av t.d. forbønn, salmesang, , dåps- og nattverdsakramenta. Eg kunne ynskje meg at nokon sa tydeleg frå at alt som skjer i kyrkja har relevans, også for dei som ikkje er tilstades. Dei som er der, er der ikkje einast for seg sjølv. Dei utfører eit viktig arbeid for fellesskapen.
Ein annan slåande ting er kor «lett» ein i DnK tek på nattverden. Lett i den forstand at det kan verke som det ikkje spelar nokon rolle om det er nattverd eller ei. Som at det ikkje er eit djupt spirituelt behov å få nattverd. Arrester meg om eg tek feil, men det er iallefall mitt inntrykk (og noko eg må innrømme eg kjente på kroppen i sommar då eg verken fekk nattverd i Dominikuskyrkja (fordi eg ikkje var romersk-katolsk medlem) eller i DnK (fordi det tilfeldigvis ikkje var natttverd). Det var som å gå med ein mangelsjukdom-
Helsing Gunhild
For å seie det slik: Om ikkje lenge kjem nok også Pride til Hobsyssel ;-)
ReplyDeleteHei, ja, eg delar eigentleg alle dine refleksjonar her. Og elles godt at du tykkjer det er godt å kome heim.
ReplyDeleteDet var elles ei god oppleving å vere på dyrskun i år. Det beste var nok å sjå alle dei ulike dyra som var der, og å helse på kjentfolk og familie.
Pride har vel allereie kome til Hobsyssel/Vest-T. Eg er på ein annan planet i det meste av tematikken der. Men på mange vis er eg på ein annan planet enn mykje av den generelle opinionen i massemedia også.
Elles tenker eg ein del på at vi lever i eit samfunn i raskt forfall. Ein kunne gjeve mange døme på det, men det er vel noko dei fleste byrjar å erkjenne. "The centre cannot hold". I periferien samt der det er rotfesting, skjer det faktisk veldig mykje positivt og interessant, ofte som "motreaksjon".
Så konklusjonen blir då at det finst håp (y). Mørket er bare fråvær av ljos. Og skaparverket, inkludert oss menneske, er «works in progress»🙏🏼💥⭐️
ReplyDeleteEit visdomsord som eg meiner gjev oss grunn til å håpe:
ReplyDelete"All the souls of these generations have been here before. And they come with their baggage- both good and not so good. But there is a distinction:
The good the soul has connected is eternal. It can never be uprooted, it can never fade away, for it is G-dly, and G-d does not change. But the bad is not a thing of substance. It is an emptiness, a vacancy of light. As the soul makes its journey, through trials and travails, through growth and renewal, that darkness falls away, never to return.
Know yourself only as you are here in this life, and the challenges of our times are beyond perseverance.
Tap into the reservoir of your soul from the past, and find there the unimaginable powers of millennia."
Rabbi Tzvi Freeman
Forfallet du snakkar om trur eg også i stor grad kan forklarast med overgangen frå Fiskanes til Vannmannens tidsalder. Det er "fluid times". Og autoritetane fell. Og kommunikasjonen har vel aldri før vore meir omfattande og kaotisk enn no. Esoterisk visdom har heller aldri vore lettare tilgjengeleg.
Sjølv i dei mest avsidesliggande landsbyar har alle ein telefon, som gjev tilgang på heile verda. Før snakka ein med folk som heldt til i same geografiske område-no kan plutseleg alle snakke med alle døgeret rundt, fra sin eigen heim. Vannmannens store kvalitet/prosjekt er vel å søke visdom i djupet, og det må ein verkeleg kunne håpe på at etterkvart utkrystalliserer seg. Kanskje er det t.o.m, også dette fenomenet du allereie har observert, når du seier at det faktisk skjer veldig mykje positivt og interessant rundtomkring?
Frå ein artikkel om Vannmannen på nettsida til Astrologiskolen Hercules:
"..I vannmannen ligger evnen til å virkeliggjøre høye idealer. Gjennom identifisering med grupper og felleskap som tjener menneskeheten, næres og utvikles en grense-overskridende bevissthet som strekker seg ut over enkeltmenneskets ofte korte horisont. På denne måten styrkes også samhold og toleranse. I de tilfeller hvor vannmannen orienterer seg mot kun den fysiske virkelighet kan de verdslige ambisjonene bli vel store og ønsket om personlig suksess ta overhånd...". (her ser ein kvifor det er så viktig at menneska får dekt sine spirituelle behov ein stad- også i Vannmannens tidsalder!).
Eg kom meg elles ikkje på Dyrsku'n i år, noko som var trist. Eg har i grunnen ikkje vore der ordentleg sidan før-korona. Men helsa måtte komme først. Får satse på å få det meg meg til neste år :-)
Helsing Gunhild
Så kan det også vere at eins eiget solteikn (ofte kalla stjerneteikn) er med å påverke korleis ein opplever verda/alt dette nye. Eg synest iallefall dette er logisk. For ein som er vekt (som deg) vil eg tru at harmoni og balanse er svært viktig, og at våre flytande tider dermed kan verke endå meir kaotiske enn for andre. Medan ein som er Fisk (som meg) uansett kan ha lett for å sjå jordelivet som ein jammerdal/eit fengsel, og ønske seg tilbake til kjelda/Gud. Solteiknet bestemmer på ein måte hovudprosjektet i livet vårt (og dermed personlegdommen/"maska") som alle dei andre delane av fødselshoroskopet på komplekst vis er med å understøtte.
ReplyDeleteHer har du også eit utdrag frå tilsvarande artikkel om vekten (https://www.astrologi.no/stjernetegn/64-vekten):
"...På høsten er frukten formfullendt og fargene er på sitt sterkeste. I dette tegn ligger evnen til å harmonisere form og farge slik at proporsjonene er riktige. I forlengelse av dette ligger rette menneskelige relasjoner, god etikk og moral. Vekten representerer den situasjon hvor sjelen og personligheten er jevnbyrdige og enige om hva livet skal brukes til. I de tilfeller hvor vekten orienterer seg mot kun den fysiske virkelighet kan imidlertid seksualitet og penger bli et tema på godt og vondt....Utfordringen for vekten ligger i å finne balansen mellom ånd og materie. Vekten har i så måte mye å lære av det motsatte tegn, væren. Når vekten orienterer seg mot sin sjel vil den etter hvert kunne si: Jeg velger den vei som går mellom de to store kraftlinjer. Sett fra et sjelelig perspektiv er det Uranus som hersker over vekten. Uranus er okkultismens planet og viser til den frihet vi kan erverve gjennom opplysning av sinnet..".
No kan jo variasjonen i personlegdom uansett vere svært stor innanfor eit og same stjerneteikn. Eg meiner t.d. å ha høyrt at både Hitler og Buddha var tyrar. Men det var nok stor forskjell på desse to når det gjaldt kor langt desse to hadde kome på sine resepektive Vegar (evolusjonen, vegen tilbake til Gud). Når ein kjem langt på denne vegen, transenderer ein gjerne solteiknet (hovudprosjektet) sitt, og rommar på ein måte heile Zodiaken (eller heile spennet i menneskelege personlegdom). Utan at eg kjenner så veldig mykje til buddismen, er det vel truleg at Buddha kan ha kome svært langt- og Hitler ikkje så veldig langt.
Har jo tidlegare forstått at du er skeptisk til astrologi, og at du skulle tygge litt på det. Så tenkte det kunne vere innanfor å nemne denne dimensjonen også, i samband med nemnte generelle forfall i verda. Reknar med at du er godt vant med å spytte ut igjen det som ikkje passar! (men å få stilt fødselhoroskopet kan eg altså verkeleg varmt anbefale! T.d. hos rektor på Astrologiskolen Hercules, går også fint over telefon :-).
helsing Gunhild
Hehe, ja, kva skal eg seie. Eg tenker som sådan:
ReplyDeleteDet er def. "tolkningsmåtar" her - språk, tradisjonar, innsiktar etc. - som er falt heilt ut i moderne protestantisk tenkemåte. Og desse kan vere viktige. Nokre av dei bøkene eg har hatt mest utbyte av i seinare år, er skrivne av folk med greiner inn i hippie-rørsla, antroposofi etc.
Det er likevel stor skilnad på å vere rotfesta i ein ansvarleg tradisjon, og så hente inn element - eller å vere i eit flytande "kompleks" utan "mekanismar" for å forvalte tradisjonen (autoritet, indre diskusjon, kontakt med fortida, vekting av det viktige mm.)
Du har nok rett at vi som menneske av ulike årsaker har ulike behov for "system" etc. (Sjølv var eg langt meir systemsøkande då eg var yngre, og eg balar stadig med kor mykje ein eigentleg skal/bør danne system). Å vere heilt "open" og "fri" fungerer dog ikkje, verken logisk eller praktisk eller sjeleleg, og såleis ser vi i alternative rørsler ofte ein ganske eigendomeleg kombinasjon av (tilsynelatande) stor fridom og stor autoritet, som ofte glid over i det "totalitære". Men som hevristisk verktøy, og som ein "kreativ tolkingsleik", kan det sikkert vere innsiktar i astrologien.
Hmm, no kan det kanskje vere ein viss fare for at me snakkar forbi kvarandre. Men dersom eg forstår deg rett; Å vere rotfesta i ein ansvarleg tradisjon, er også svært viktig for meg. Så ser eg vel på både astrologi og dei andre visdomstradisjonane som høgst ansvarlege tradisjonar. (både austens og vestens). Det gjer kanskje ikkje du?
ReplyDeleteEin må jo då sjølvsagt kunne skjelne mellom det som er ansvarleg og ikkje innanfor desse områda, då. Astrologiskulen Hercules er ein av dei ansvarlege, har eg god grunn til å tru. M.a. fordi min lærar har vore og undervist i kabbalah der, og eg fekk anbefalt ein astrolog der frå han. Men- eg fann det personleg endå meir nyttig å få tolka horoskopet mitt av ein jungiansk terapeut, som dreiv med dette på hobbybasis (også etter anbefaling frå min gode lærar). Det var nok først og fremst fordi eg har stor sans for ein meir terapeutisk innfallsvinkel.
Eg har elles aldri tenkt på visdomstradisjonane som ein del av alternativrørsla (og forsåvidt heller ikkje gestaltterapien, som sorterer under Alternativlova). For meg er det tale om verktøy som støttar opp under det andelege arbeidet mitt som kristen, og ikkje noko alternativ tru. Det er kompatibelt, om du forstår kva eg meiner? Så då kan eg vel seie at eg står i ein ansvarleg liberal katolsk tradisjon, og hentar inn element frå desse andre ansvarlege visdomstradisjonane (særleg kabbalah og tarot, men også noko astrologi i form av tolking av fødselshoroskop).
Så har eg sjølvsagt stor forståing for at mange andre kristne ikkje finn det kompatibelt. Det er vel også derfor ein helst bør seie minst mogleg, i veldig mange samanhengar. Ein stor del av skepsisen og frykta heng vel truleg saman med nedarva traumer frå inkvisisjonen. Det er som sagt først i vår tid at denne kunnskapen har vorte tilgjengeleg for alle. Det er ikkje så lenge sidan ein kunne miste livet for å drive med desse tinga.
Så konklusjonen er vel at kunnskapen ikkje er så tilgjengeleg likevel. Eller den er kanskje tilgjengeleg på eitt nivå, og ikkje på eit djupare. Til forveksling slik Bibelen også er tilgjengeleg for absolutt alle på eit meir overfladisk nivå, men ikkje nødvendigvis på eit djupare nivå. Kreativ tolkingsleik, tja. Intuisjonen til den som tolkar er viktig, det same er kva ein sjølv bringer inn i møtet. Men eg ville ikkje nødvendigvis kalla det "leik". Ei heller synest eg det passar inn under "heuristikkomgrepet", slik eg les om det i SNL (eit framandord for meg ja).
Som eg har sagt før, at astrologien "virkar" handlar først og fremst om arketypane i vårt kollektivt underbevisste. Og at menneske er høgst intuitive, symbolske vesen. Korleis har det seg elles at folk "blir" namnet sitt? Det er noko som skjer utan dei store medvitne prosessane- i vårt underbevisste.
Helsing Gunhild
Når det er sagt, så er det verkeleg inga stor sak. Eg forstår godt kva du seier, ikkje minst fordi eg truleg kunne sagt noko liknande sjølv for få år sidan.
ReplyDeleteEin må vel eigentleg gå gjennom det ein i gestalt kallar ei fullstendig reorientering, for å sjå der annleis- Og det er nok ikkje rette Vegen å gå for alle. Samt at det er tale om «rett medisin til rett tid». Men uansett svært interessant å utveksle nokre synspunkter- og prøve å sjå verda gjennom den andre sine auger. Så stor takk for både ærleg og reflektert respons :)
Mi erfaring er iallefall at denne verda er ein spennande stad å ipphalde seg. Kven veit kva som ventar bak neste sving, når ein kan endre seg så fundamentalt?
Helsing Gunhild
Ja, det er mange ting, får vi seie.
ReplyDeleteJa, me får seie det slik (y)
ReplyDelete