Dagens refleksjon. 

- Ikkje så mange interessante tekstar i dagens popmusikk-Noreg, men det finst unnatak. Ein tekst må ha ein bodskap. Energi. Nerve. Oftast treng ein tekst å springe ut av ein stad - identitet, forteljing, tradisjon, tru, kultur, situasjon. Når dette manglar, blir det fort lite. "Då har du røta du ikkji må fløta Må kji lure deg sjøl Det går ein veg mellom fortid og framtid Ikkji heft deg med møl."

- Å dikte godt er å gjere seg sjølv sårbar også. Å seie noko ærleg om røyndomen, inkludert seg sjølv. Det er det ein stundom må kaste i potten, om ein vil vinne noko. Det kan også føresetje å vere ein del av eit fellesskap og ein kultur som også er ærleg. 

- Poesi er i det heile noko veldig mystisk, di meir ein tenker på det. Poesi er å skape noko, samstundes som ein spring ut av noko. Det er som å forme noko av leire. Språk er på mangfaldig og komplekst vis i kontakt med kropp, lyd, rytme, tradisjon, historie, røyndom, mystikk etc. Poetisk språk skaper ein situasjon, ein identitet, ei forteljing etc. - nesten lik ein draum, eller eit teaterstykke. Det er ein kunstig røyndom, og samstundes ein reell røyndom. "Kunstig" - skapt, "kunna". Men språk er elles ikkje noko vi skaper; eit språk har veldig djupe røter, som ikkje berre er "språklege" (slik Tolkien var så oppteken av).

- Å lytte til musikk er ikkje å vere passiv. Kroppen tek del, automatisk, men også med "innlevinga", i tankar, hjarta, sjel, kjensler. Det er resonans. Å lytte er også å aktivt bli med i musikkframføringa, anten ved å synge, klappe, danse etc., eller også berre ved prosesseringa av musikken. Musikk gjev meining til dømes ved at ein registrerer tonalitet, og blir med på "reisa" - bodskapsmessig, rytmisk, harmonisk. Noko ligg bak, noko skjer no, noko forventast i komande takt. Men det kan vere uventa ting (bridge, polyfoni, instrumentering, melodisk utvikling etc.) også. Å lytte til ein song er kanskje som livet i miniatyr - ei reise, eit eventyr, ei røynsle. Men det er bra å utvide "deltakar"-sida, d. e. ikkje berre vere "tilskodar". 

- I det heile er musikk meir teologisk enn teologi, så å seie, meir filosofisk enn filosofi. Musikk sameinar mange sider av livet, som Barenboim seier. Matematikk, geometri, fysikk etc. Kultur, historie, teologi, filosofi. Men også psykologi, sosiallære etc. Spiritualitet og mystikk. Alt på same tid - meir levande enn kvardagslivet, kunne ein seie. Musikk kan ikkje gjere dette åleine, naturlegvis, men det fungerer som eit lim, eller ein "metafor", eller noko som bind saman "re-ligare".