Nokre tørre tankar i dag. Revolusjonen som går over den vestlege verda om dagen, har ikkje eigentleg primært å gjere med seksuelt mangfald, men med større og djupare problemstillingar knytt til "livsfilosofi", "naturfilosofi", "teologisk filosofi" - og metafysikk. Utviklinga i dag har logiske røter i vår forhistorie, bakover i tid (frå antikk til middelalderens rike og pavedøme til reformasjonen til opplysningstida til verdskrigane etc). (Sjå Charles Taylor eller Palmer, Colton, Kramer). 

Logikken i liberal ideologi, er at individet sine rettar, røynsler etc. har forrang framfor tradisjon, kultur, natur, tru, autoritet, fellesskap, historie etc. Slik skal ein unngå undertrykking, og oppnå fridom for individet. Dette er på mange vis ein verdi med røter i antikken og middelalderen. Verdien vart naturlegvis sterkt framheva (og omforma) i opplysningstida. Og noko nytt skjer når verdien gjerast til ideologi, og blir dominerande. 

Oppgjeret med arven frå middelalderen vart gjennomført for lenge sidan, og står i liten grad til debatt - heller ikkje i kyrkja, heller ikkje blant sk. konservative(!) Dermed spelar utviklinga seg ut, så å seie. Ein kjem då inn i dilemma, paradoks og spenningar (sjå innleiinga til A Macintyres After Virtue). Til dømes: Det er brei og velgrunna semje om at den einskilde sine røynsler og utfordringar skal lyttast til, og tilleggjast vekt, og at det skal vere eit inkluderande samfunn. 

Men dersom ein person eller ei gruppe krev ein "rett" og ei offentleg og språkleg anerkjenning av eit fenomen som strir, ikkje berre med tradisjon, kultur etc., men jamvel med biologi - kva er då "rett framgangsmåte" for samfunnet? Og kva dersom ei slik språkleg og offentleg endring får praktiske og problematiske konsekvenser for mange andre sårbare grupperingar? 

Ein har få verktøy i kassa, så å seie (ideologien er ikkje fleksibel, djup, rotfesta, langlina etc.) Nettopp difor blir frontane såpass harde - det er i prinsippet religiøst-ideologiske paradigme som står imot kvarandre, og "tertium non datur". Det er i det heile vanskeleg å forstå problematikken, utan eit større overblikk. Les meir i Deneen Why Liberalism failed. Naturlegvis er også liberalismens kulturelle liv tett knytt saman med kva som skjer med dollaren, internett, oljetilfang og EU-samarbeid. 

Det er praktiske grenser for kor langt eit samfunn kan trekke seg frå grenser og føresetnader knytt til røyndom, natur, ressursar, menneskenatur etc. (Både økologisk, eller i arbeid eller i psyke og kropp etc.) Ein kan tenke på dei rørslene i kyrkjehistoria som til dømes proklamerte at det var umoralsk å leve seksuelt og å få born. Dei kunne ikkje overleve lenge, og røyndomen tala sterkare enn teorien. Eller ein kan tenke på spiritualitetstradisjonar som har vektlagt at det er moralsk godt å faste seg til døde el. l. (På mange vis er det slike situasjonar vårt samfunn er i no).

Utfordringa for oss i samfunnet i dag er å revurdere grunnpremiss for både kva røyndomen er, kva sunn spiritualitet er, kva menneskenatur er - og å forme praksis etter dette. Dette er allereie i utgangspunktet ei krevjande oppgåve, i eit samfunn som pga. ideologi og teknologi og marknad nedvurderer drøfting av slike problemstillingar. (Meir enn dette: Ein står ovanfor "maskinen" av teknokrati, marknad, byråkrati, globalisme etc.) Det er også ikkje ei oppgåve for eit einskild menneske - ein treng kontakt fellesskap og tradisjonar, både lokalt og meir universalt.